Melief,
Melief is de geit die ondanks dat ze erg verwaarloosd was en ook nog eens twee kinderen op de wereld moest zetten, toch zo snel weer opknapte en sterker te voorschijn kwam. Zij is een mooi symbool voor waar de opvang zich hard voor wil maken. De stichting heeft tot doel om dieren die verwaarloosd, mishandeld of met de dood bedreigd worden, een fijne nieuwe permanente plek te bieden.| Lees verder
Alle nieuwsberichten
Nubische geit Bianca is gestorven... (bericht toegevoegd op 24 februari 2010) |
Sinds begin juni 2005 woonde
Bianca met Plien, twee Nubische geiten en Olav, de reusachtige Nubische bok en
hun maatje, een Ouessant rammetje bij Melief in de opvang. Daarvoor woonden ze
met zijn vieren al sinds eind 2003 bij de Dierenbescherming in Den Haag in de
opvang, nadat ze door de Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming in beslag
waren genomen vanwege verwaarlozing. Het was van het begin af aan duidelijk dat
de dieren veel extra aandacht zouden vragen, want de verwaarlozing hield onder
meer in dat hun hoeven zo lang waren dat ze niet anders konden dan op hun
knieën lopen. Dit kon alleen door middel van heel regelmatig de hoeven te
bekappen beter gemaakt worden. Beter in de zin van minder slecht, en niet in de
betekenis van genezen, want in de te lange hoeven waren bloedvaten gaan
groeien, en één knip te ver betekent een bloedende hoef…
Met Plien ging het al snel
zo goed dat ze weer helemaal normaal kon lopen. Het was Olav die ons zorgen
baarde in de laatste maanden. Hij liep slechter en had zichtbaar pijn. Maar met
een ‘pijnstillerkuur’ kwam hij er weer helemaal bovenop, zodat hij weer weg kon
rennen als we hem zijn pijnstiller wilden geven. Olav was altijd samen met
Bianca, zijn lieve, rustige, zachtaardige ‘vrouw’. 
We vonden het dan ook heel
vervelend om Bianca afgelopen week apart te moeten zetten omdat ze een
onderhuidse bloedophoping op haar dijbeen had. Hiervoor moest ze rust nemen:
door haar verleden en haar leeftijd was Bianca niet de meest stevige geit, en
ze moest dus uit het gedrang staan.
Dit lot droeg ze echter
kranig, en Olav kwam regelmatig over de afscheiding kijken hoe het met haar
ging. Tot ze een paar dagen terug ineens slechter werd. Met antibiotica en een
speciaal drankje om de pens op gang te houden, leek het gisteravond toch weer
beter te gaan. Ze at met smaak een bakje biks leeg en at lekker van haar hooi.
Ze had weliswaar slechte ontlasting, maar dit leek de afwikkeling van de pens
die van streek was geweest. Lekker onder de warmtelamp hebben we haar toegedekt
met een deken voor de nacht, optimistisch gestemd voor de volgende morgen.
Toen we vanmorgen bij haar gingen kijken, lag ze op haar zij, en was ze al stervende. Ze mekkerde zachtjes toen we haar aanspraken en knipperde langzaam met haar ogen. We hebben haar deken, die ze ’s nachts afgeschopt had, weer over haar heen gelegd en haar, in overleg met de dierenarts, rustig laten sterven. Bianca moet volgens onze berekeningen minstens 12 jaar oud geworden zijn. Ondanks de afschuwelijke ontberingen die ze in haar leven mee heeft moeten maken, was ze werkelijk de meest zachtaardige geit van de kudde. Wij voelen ons vereerd dat we haar nog bijna 5 jaar een rustig en onbezorgd leven hebben mogen geven.
Als er een geitenhemel is, dan kan het niet anders dat Bianca daar nu in de groenste, sappigste weide loopt…
Rust zacht, lieve Bianca...
terug