Melief,
Melief is de geit die ondanks dat ze erg verwaarloosd was en ook nog eens twee kinderen op de wereld moest zetten, toch zo snel weer opknapte en sterker te voorschijn kwam. Zij is een mooi symbool voor waar de opvang zich hard voor wil maken. De stichting heeft tot doel om dieren die verwaarloosd, mishandeld of met de dood bedreigd worden, een fijne nieuwe permanente plek te bieden.| Lees verder
Alle nieuwsberichten
En afscheid van lieve Pepijn... (bericht geplaatst op 14 mei 2011) |
Toen Melief bij ons kwam, had ze twee babygeitjes, Veerle en
Pepijn. Het was geweldig om te zien hoe ze met zijn drieën helemaal weer op
krachten kwamen na zo slecht verzorgd geweest te zijn. Vanaf het eerste moment
waren ze met zijn drieën on
afscheidelijk. Waar Melief was, waren Veerle en
Pepijn, en andersom.
Ook toen de kinderen volwassen waren, was deze drie-eenheid altijd overal samen te vinden. En met de steeds groter wordende kudde profileerden ze zich sterk als de kuddeleiders. Zij aten als eerste (en het meeste, zoals nog altijd aan Veerle’s eeuwig ‘zwangere’ figuur is te zien), bepaalden wie waar lag in de stal en liepen voorop als de kudde de wei opging.
Of er nu een hangbuikzwijn, een schaap of een andere geit in
de weg stond, met een niet mis te verstane kopstoten werd duidelijk gemaakt wie
er de baas was. Melief als Godmother, Veerle en Pepijn als haar handlangers. Met
het groeien van de kudde is 
dit de afgelopen jaren wel veranderd. De
aartsbrutale melkgeitbokken Pierre en Gilles zijn volwassen geworden en regeren
de stal inmiddels met ijzeren hand.
Of daar iets voorgevallen is, of dat Pepijn gevallen is, we weten het niet, maar feit is wel dat hij een paar maanden geleden moeilijk kon lopen. De dierenarts heeft hem toen onderzocht en medicatie ingezet. Maar dit leek maar weinig te helpen, dus kwam ze met het mobiele röntgenapparaat naar de stal toe om foto’s te maken. Op deze foto’s waren geen afwijkingen te zien, en dat bevestigde wat we al vermoeden door de vreemde manier van lopen van Pepijn dat het iets met een beschadigde zenuw moest zijn.
Hoewel Pepijn n
og wel wat rondliep in en bij de stal, ging
hij toch steeds vaker liggen. De pijnstiller die hij kreeg zodat de pijn minder zou zijn tijdens het helen van een eventuele beschadiging leek ook maar matig
te helpen. In overleg met de dierenarts besloten we dan maar wat steviger in te
zetten en ontstekingsremmers te spuiten. Gelukkig knapte Pepijn daar iets van
op en liep hij weer wat beter.
Maar helaas zakte dit ook weer af en moest de injectie na
een paar weken herhaald worden. Weer werd het wat beter. Inmiddels kreeg Pepijn
wel al apart te eten, zodat hij niet tijdens het eten met de anderen nog meer
schade op zou lopen tijdens het dringen of te weinig binnen zou krijgen. Na een
paar weken was het d
uidelijk weer tijd voor het herhalen van de injectie. Maar
de verwachte verbetering bleef deze keer uit. Binnen een week tijd ging het
snel achteruit.
4 mei stond Pepijn niet op om zijn boterham met pijnstiller aan te nemen, hij draaide alleen met zijn nek. Ook met hulp kon hij niet meer op zijn poten staan, hij zakte er direct weer doorheen. We hebben hem direct naar de stal gebracht en wisten dat de onmogelijke beslissing nu onvermijdelijk was…
5 mei heeft de dierenarts Pepijn in alle rust ingeslapen.
Het is hartverscheurend om te zien dat een dier dat er met zijn hoofd helemaal
bij is en nog graag eet, door een defect lichaam niet verder kan leven. Pepijn
was pas 8 jaar. Hij zal voor altijd gemist worden, vooral door zijn moeder
Melief, zus Veerle en tante Rosa, zijn vaste groepje…
Rust zacht lieve, lieve Pepijn. In de geitenhemel heb je voor altijd vleugels…
terug